Ebeveynliğin Zihinsel Yükü: Neden Tek Bir Ebeveyn Her Şeyi Yönetmekle Sonuçlanır

Kısa Cevap: Ebeveynliğin zihinsel yükü, bir çocuğun hayatını yürütmenin idari ve bilişsel işidir — hangi formların son tarihi olduğunu, hangi ayakkabıların artık olmadığını, aşıların ne zaman olduğunu, cumartesi kimin doğum günü partisi olduğunu ve tatillerden önce ne rezerve edilmesi gerektiğini bilmek. Büyük ölçüde görünmezdir, bitiş noktası yoktur ve çoğu farklı cinsiyetten çiftte tek bir ebeveynde kalır. İstemekle paylaşılmaz, çünkü istemenin kendisi zaten iştir. Bir çocuğun hayatının tüm alanlarını — kalıcı olarak, fark etme dahil — diğer ebeveyne devrederek paylaşılır.

Kimse formlar konusunda uyarmaz.

Bezler ya da uyku konusunda değil — bunlar hakkında uyarırlar. Kimsenin bahsetmediği şey, bir çocuğun sürekli bir idari akış yarattığı ve birinin bunu yönetmesi gerektiğidir. Okulun tema günü için kostüm. Çarşamba günleri yüzme çantası. Altı ay önce görülmesi gereken diş hekimi. Geçen dönem uyan ve şimdi uymayan pantolon. Yanıt, hediye ve ulaşım gerektiren bir doğum günü daveti.

Bunların hiçbiri zor değil. Tam olarak bu yüzden bunlar hakkında konuşmak zordur. Her biri dört dakika sürer ve birlikte sadece bir ebeveynin görebildiği ikinci bir işi oluştururlar.

Bu, çocuklara özel olarak uygulanan zihinsel yüktür. Genel versiyon için — çocuksuz çiftler dahil — zihinsel yük rehberi ile başla. Bu rehber ebeveynlik envanteri ve onu gerçekten nasıl böleceğin hakkında.

Bu İş Gerçekte Neyden Oluşuyor

Sosyolog Allison Daminger, American Sociological Review'da (2019, 84(4), 609–633) yayımlanan 35 çiftle yapılan bir araştırmada, bilişsel işi dört adıma böldü: bir ihtiyacı aciliyet kazanmadan önce öngörmek, seçenekleri belirlemek, aralarında karar vermek ve yapılıp yapılmadığını izlemek. (B — nitel araştırma, 35, çoğunlukla varlıklı çift.)

Bir çocuğa uygulandığında, bu belirli bir katalog üretir:

Sağlık. Aşı takvimi, altı aylık diş kontrolleri, gecikmiş göz muayenesi, tekrar eden reçeteler, hangi belirtilerin doktor, hangilerinin sadece ağrı kesici gerektirdiğini bilmek, geçen sefer ne olduğunun kaydı.

Okul ve kreş. Dönem tarihleri, tatil günleri, imzalanacak izin belgeleri, öğrenci karnesi, veli toplantısı randevuları, okuma seviyesi, hangi öğretmen, WhatsApp grubu, perşembe günü gönderilmesi gereken şey.

Kıyafet ve ekipman. Mevcut bedenler, ne küçüldü, gelecek sezon için ne gerekiyor, beden eğitimi kıyafeti, yağmur çizmeleri, montun hâlâ uyup uymadığı, mağazalarda tükenmeden önce ne zaman alınacağı.

Sosyal hayat. Kimin partisi, hangi hediye, davetlere yanıt son tarihleri, çocuğunun gerçekten hangi çocuklarla iyi anlaştığı, davetleri karşılıklı yapmak, ulaşım düzenlemek.

Etkinlikler. Aylar önce açılan kayıt tarihleri, ekipman, ücretler, kim götürüyor, çakışma olduğunda ne olacağı.

Gelişim. Yaptığı şeyin normal olup olmadığı, endişelenmeye değer olup olmadığı, uyku, okuma, ekran süresi konusunda ne yapılacağı — artı bilginin bulunması ve değerlendirilmesi, ki bu da kendi başına bir iştir.

Her satır, birinin kafasında dönen bir öngörme-belirleme-karar verme-izleme döngüsüdür. Daminger, kadın partnerin 32 farklı cinsiyetten çiftin 26'sında daha fazla toplam bilişsel iş yaptığını buldu — ve orantısız biçimde daha fazla öngörme ve izleme, başka kimsenin gözlemleyemediği iki bileşen. (B)

Neden Birinizin Üzerine Düştü

Hızlı gerçekleşir ve biri seçmeden önce gerçekleşir.

Yavorsky, Kamp Dush & Schoppe-Sullivan (2015, Journal of Marriage and Family), çift gelirli çiftleri ebeveynliğe geçiş boyunca zaman günlükleriyle izledi. Toplam işteki cinsiyet farkı doğumdan önce neredeyse yoktu ve doğumdan sonra ortaya çıktı: kadınlar günde iki saatten fazla iş eklerken, erkekler yaklaşık kırk dakika ekledi. (A) Her şeyi eşit bölmeyi planlamış çiftlerde bile oluştu.

Sonra bilgi yoluyla yerleşiyor. Erken randevulara gidenler kliniği, geçmişi, programı biliyor. Kreşle ilgilenen personeli ve rutinleri biliyor. Her ay bilgi boşluğu büyüyor, bu da bilgili ebeveynin bunu yapmaya devam etmesini daha hızlı kılıyor, bu da boşluğu tekrar büyütüyor. Beş yıl sonra net bir sahip var ve ikinizden biri de bunu kararlaştırmadı.

Susan Walzer'in 50 yeni ebeveynle yaptığı görüşmeler ("Thinking About the Baby", Social Problems, 1996), annelere düşen görünmez bebek işinin aynı üç akışını buldu — endişelenmek, bilgi aramak ve işlemek, ve iş bölümünün kendisini yönetmek. (B) Bu üçüncüsü, bunun kendini sürdürmesinin nedenidir: kimin ne yaptığını organize etmek ekstra bir iştir ve zaten diğer her şeyi elinde tutana aittir.

Doğal bir yetenek değildir. Aynı cinsiyetten çiftler çocuk bakımını önemli ölçüde daha eşit paylaşıyor (Goldberg, Smith & Perry-Jenkins, JMF, 2012; Goldberg, 2013; Carlson ve ark., 2020) (A), ve on ölçütte kontrollü çoklu görev araştırması hiçbir cinsiyet farkı bulmadı (Hirsch, Koch & Karbach, 2019, PLOS ONE, N=96). (A)

"Ne Yapılması Gerektiğini Söyle" Neden Yardımcı Olmuyor

Çünkü bu talimatı üretmek işin zaten yapılmış olmasını gerektirir.

"Diş hekimine randevu alabilir misin" demek için, gerekli olduğunu zaten bilmen, hangi diş hekimini bilmen, çocuğun uygunluğunu bilmen, zamanın geldiğine karar vermen ve konuyu gündeme getirmeyi hatırlaman gerekiyordu. Bu öngörme, belirleme, karar verme — dört bileşenin üçü — ve dördüncüsünü yapıldığını kontrol ederek tamamlayacaksın. Devredilen şey sadece telefon görüşmesiydi.

Bu yüzden "sormak zorunda kalmamalıyım" isteklilik hakkında bir şikâyet değildir. İşin nerede olduğunun teknik olarak doğru bir tasviridir. İstek, işin kendisidir.

Geri verme daha pasif değil daha aktif olduğunda — görev geri gönderilecek kadar kötü yapıldığında, nasıl yapılacağını bilmeme konusunda kalıcı bir iddia olduğunda — bu, kendi yanıtları olan belirli bir kalıptır, stratejik beceriksizlikte ele alınıyor.

Bunu Gerçekten Nasıl Bölersin

Önce envanteri yaz. Bu, insanların atladığı adımdır ve en çok yararı sağlayan adımdır. Diğer ebeveyn listeyi görmeyi reddetmiyor; sadece liste yok — sadece bir kişinin kafasında bilgi olarak var. Yukarıdaki altı kategorideki her tekrarlayan öğeyi yazmak için bir saat harcamak, bir çaba tartışmasını lojistik hakkında bir belgeye dönüştürür. Ayrıca genellikle diğer ebeveynin ölçeği gerçekten kavradığı ilk andır.

Göreve göre değil, alana göre böl. Fark etme dahil tüm bir alanı devret: "Sağlıktan sen sorumlusun. Hepsi. Randevular, takipler, reçeteler, aşı takvimi, bir şeyin doktora ihtiyacı olup olmadığına karar vermek." "Diş hekimine randevu al" değil. Öngörme ve izleme alanla birlikte taşındığında, yük gerçekten yer değiştirir. Taşınmadığında, bir görev devretmiş olursun.

Tamamen devretmek için iyi alanlar: sağlık ve diş bakımı; kayıt ve ulaşım dahil baştan sona bir etkinlik; bir çocuk için tüm kıyafetler ve bedenler; okulla iletişim kanalı.

Bilgiyi de birlikte devret. Birikmiş bilgi olmadan devredilen bir alan başarısız olmaya mahkumdur ve o başarısızlık, paylaşılamayacağının kanıtı olarak okunacaktır. Hangi klinik, hangi giriş bilgisi, hangi öğretmen, geçen sefer ne olduğu — bu devir, kendini hemen geri ödeyen tek seferlik bir maliyettir.

Sonra kontrol etmeyi bırak. İşte burada çöküyor. Sağlığı devredip randevunun alınıp alınmadığını sormaya devam edersen, izlemeyi tutmuşsun demektir, ki bu ağırlığın çoğuydu. Onun sistemi seninki gibi görünmeyecek. Standart, sonucun olup olmadığı olmalı, senin yolunla yapılıp yapılmadığı değil.

Bazı kaçırmaları kabul et. Kritik olmayan bir şey kaçırılacak. Her birini yakalarsan, hiçbir şey asla devredilmez, çünkü güvenlik ağı sensin ve herkes bunu biliyor. Bir şey kaçırıldığında ne olacağını önceden belirlemek, kaçırılmayacağını söz vermekten daha yararlıdır.

Gelen akışı da değiştir. Diğer ebeveyni okul ve kreş formlarında ilk irtibat olarak koy. Çocuğu anında yönlendir — "babana sor, o onun işi." Aksi halde, kim kağıt üzerinde neye sahip olursa olsun, akış sana ulaşmaya devam eder.

Her geçişte yeniden yap. Yeni okul, yeni iş, yeni bebek, taşınma. Varsayılan kalıplar tam olarak bu anlarda sessizce yeniden oluşur, bu yüzden geçen yıl işe yarayan bir düzenleme sessizce geri döner.

Bu, İş Yükü Değil, Rol Olduğunda

Bu sorunun listeyle hiç ilgisi olmayan bir versiyonu var: tüm ailenin üzerinden geçtiği ebeveyn olmak — ilk telefon, varsayılan istek, kalıcı güvenlik ağı, hiç görev dışı olmamak. Bu ilişkili ama farklı bir sorundur, varsayılan ebeveynde ele alınıyor.

Ve eğer daha geniş soru bebek geldikten sonra ilişkinize ne olduğuysa — memnuniyet düşüşü, ebeveynlik içindeki çiftin kaybı —, bu bebekten sonra ilişkiler.

Eğer his zaten hayal kırıklığından daha kalıcı bir şeye geçtiyse, partnere yardım etmediği için nasıl kırgınlık duymayı bırakırsın ile başla. Ve konuşmanın kendisi için, ev işleri hakkında kavgaya dönüşmeden nasıl konuşulur.

Bu Bir Bölüşüm Sorunu Olmadığında

Eğer diğer ebeveyn bir alanı gerçekten taşıyamıyorsa — depresyon, tükenmişlik, kronik hastalık, DEHB veya ilgili yönetici işlev zorlukları —, birini devredip en iyisini ummak başarısız olacak ve o başarısızlık tüm çabayı geri atacak. İşe yarayan şey dış yapıdır: yazılı sahiplenme, otomatik uyarılı paylaşılan takvimler, senden gelmeyen hatırlatıcılar. Yorgunluğun bu yüzden daha az gerçek değil; sadece yol farklı.

Ve eğer dengesizlik aşağılama, arkadaşlardan veya aileden izolasyon, para kontrolü ya da tepki yüzünden konuyu kaçınmakla birlikte geliyorsa, bu tamamen farklı bir kategori. Adaletsiz bir bölünme seni yorgun ve öfkeli bırakır. Kontrol seni korkmuş bırakır.

Eğer korkuyorsan, kontrol edildiğini hissediyorsan ya da güvende değilsen, bu adaletsiz bir iş bölüşümünden çok şiddet olabilir. Alo 183, şiddete uğrayan kadınlar, çocuklar, yaşlılar ve engelliler için ücretsiz sosyal destek hattıdır. Acil bir tehlike durumunda 112'yi ara.

Eğer bölünme gerçekten adaletsizse ve ikiniz de onu değiştiremiyorsanız, çift terapisi: maliyet ve alternatifler yapılandırılmış desteğin ne içerdiğini ve maliyetinin ne olduğunu ele alıyor.

Yükü Tanımlamak Yerine Görmek

Bu konuşmadaki tekrarlayan sorun kanıttır. O cumartesileri hatırlıyor. Sen altı son tarih, iki hastalık ve bir doğum günü partisini taşıdığın ve kimsenin sıra dışı bir şey olduğunu fark etmediği haftayı hatırlıyorsun.

PartnerMood, her iki ebeveynin de günlerinin gerçekte nasıl geçtiğini birkaç saniyede kaydetmesine olanak tanır. Birkaç hafta içinde bu, paylaşılan bir kayda dönüşür — böylece konuşma, iz bırakmamış bir işi tanımlamaya çalışan bir kişi yerine, ikinizin de bakabileceği bir şeyden başlayabilir.

Dürüstçe: bu bir görünürlük aracıdır. Okul formlarını doldurmayacaktır ve ruh hali takibinin ilişkileri iyileştirdiğini gösteren bir deneme yoktur — bunu iddia etmeyeceğiz. Değiştirdiği şey başlangıç noktasıdır.

Bu rehber eğitim amaçlıdır ve profesyonel yardımın yerini tutmaz.

SSS: Ebeveynliğin Zihinsel Yükü

Ebeveynliğin zihinsel yükü nedir?

Fiziksel bakımın kendisi değil, bir çocuğun hayatını yürütmenin bilişsel ve idari işidir: neyin gerekli olduğunu, neyin küçüldüğünü, neyin rezerve edilmesi gerektiğini ve neyin karar verilmesi gerektiğini bilmek. Daminger'in 2019 çerçevesi bunu bir ihtiyacı öngörme, seçenekleri belirleme, karar verme ve olup olmadığını izleme olarak bölüyor (B) — bir aileye uygulandığında bu sağlık, okul, kıyafet, sosyal hayat, etkinlikler ve gelişimi kapsıyor. Her öğe küçük; bunu bir yük yapan hacim ve asla bitmemesidir.

Ebeveynliğin zihinsel yükü neden anneye düşüyor?

Yetenekten değil, nasıl oluştuğundan dolayı. Yavorsky ve ark. (2015), toplam işteki cinsiyet farkının ilk doğumdan önce neredeyse hiç olmadığını ve sonrasında ortaya çıktığını buldu — kadınlar için günde erkeklerdeki yaklaşık kırk dakikaya karşı iki saatten fazla —, eşit paylaşmayı planlayan çiftler dahil. (A) Sonra birikmiş bilgiyle ağırlaşıyor, çünkü erken randevularla ilgilenen ebeveyn sonraki her randevuda daha hızlı. Aynı cinsiyetten çiftler çocuk bakımını çok daha eşit paylaşıyor (Goldberg ve ark., 2012, 2013) (A), ve kontrollü testler on ölçütte çoklu görevde cinsiyet farkı bulamadı (Hirsch ve ark., 2019). (A)

Ebeveynliğin zihinsel yükünü nasıl adil bölüşürüz?

Önce tam envanteri yaz — diğer ebeveyn genellikle onu görmeyi reddetmiyor, sadece senin kafanda var. Sonra görevleri değil, tam alanları devret: tüm sağlığı, ya da fark etme ve takip dahil baştan sona bir etkinliği. Birikmiş bilgiyi alanla birlikte devret, okul ve kreşin önce diğer ebeveynle iletişime geçmesi için idari akışı değiştir, ve nasıl yönetildiğini denetlemeyi bırak. Yeniden kontrol etmek izlemeyi sana geri getirir ve izleme ağırlığın çoğudur.

Partnerim bana ne yapılması gerektiğini sorduğunda neden yardımcı olmuyor?

Çünkü o soruyu oluşturmak zaten ihtiyacı öngörmeyi, seçenekleri belirlemeyi ve karar vermeyi gerektiriyor — bilişsel işin dört bileşeninin üçü — ve dördüncüsünü sonucu kontrol ederek tamamlayacaksın. Devredilen şey hiçbir zaman ağır kısım olmayan uygulamadır. "Sormak zorunda kalmamalıyım" tam olarak bunu ifade ediyor. Alternatif, fark etmenin senden geçmeyi bırakması için tam bir alanın sahipliğidir.

Ebeveynliğin zihinsel yükü, varsayılan ebeveyn olmakla aynı şey mi?

Yakından ilişkili ama aynı değil. Ebeveynliğin zihinsel yükü iştir: öngörülmesi, karar verilmesi ve takip edilmesi gereken şeylerin envanteri. Varsayılan ebeveyn olmak roldür: ailenin otomatik olarak üzerinden geçtiği, ilk irtibat kişisi ve kalıcı güvenlik ağı olan, asla tam olarak görev dışı olamayan kişi. İş yükünü azaltabilirsin ve yine de varsayılan ebeveyn kalabilirsin, bu yüzden bu iki sorun ayrı yaklaşımlar gerektiriyor. Bkz. varsayılan ebeveyn.

Ya partnerim gerçekten bunların hiçbirini nasıl yapacağını bilmiyorsa?

Bu genellikle doğrudur ve bölünmenin bir sonucudur, onu sürdürmek için bir neden değil. Bilgi boşluğu, bir ebeveynin alanı elinde tuttuğu her yıl büyüdü. Bu, bilgiyi sorumlulukla birlikte tek seferlik bir devir olarak aktararak düzeltilir — giriş bilgileri, kişiler, geçmiş, geçen sefer ne olduğu — sonra işlerin farklı yapıldığı ve bazen kaçırıldığı bir döneme katlanarak. Eğer zorluk bilgi değil de gerçek kapasiteyse, DEHB, depresyon ya da tükenmişlikte olduğu gibi, yanıt dış sistemlerdir — yazılı sahiplenme, paylaşılan takvimler, otomatik uyarılar — hatırlamalarını beklemek yerine.